معماری مدرن در دل تاریخ؛ کالج پارک دوباره زنده میشود
احیای دوباره رویای اولیه کالج پارک
حتی در دههی پررونق ۱۹۲۰، این طرح جاهطلبانه به نظر میرسید. برنامهی فروشگاه کالج پارک (College Park) شرکت (Eaton’s) در تورنتو، با طراحی به سبک آرت دکو (Art Deco)، شامل برجی مسکونی و باشکوه به ارتفاع ۳۷ طبقه بود — ارتفاعی که در آن دوران بیسابقه محسوب میشد.
اما این طرح با رکود اقتصادی بزرگ که به «افسردگی بزرگ» (Great Depression) انجامید، متوقف شد و اگرچه فروشگاه در سال ۱۹۳۰ با تشریفات افتتاح شد، تنها بخش تجاری هفتطبقهی آن ساخته شده بود.
اکنون، نزدیک به یک قرن بعد، شرکت (GWL Realty Advisors Inc.) یا به اختصار (GWLRA)، مالک فعلی ساختمان، قصد دارد با احیای چشمانداز اولیهی این پروژه، بار دیگر به آسمان تورنتو دست یابد. این بار قرار است سه برج جدید در محل ساخته شود که یکی از آنها با ارتفاع ۳۳۳ متر (۹۶ طبقه) در ردهی برجهای فوقمرتفع قرار میگیرد.
ارتقای یک نماد تاریخی
در بازسازی پیشنهادی کالج پارک، ساختمان اصلی حفظ و مرمت خواهد شد و برج شمالی درون ساختار موجود آن ساخته میشود. دو برج دیگر در پشت نمای تاریخی حفظشده ساخته خواهند شد.
این سه برج با ارتفاعهای ۶۵، ۷۵ و ۹۶ طبقه، شامل ۲٬۳۳۴ واحد مسکونی، فضاهای تجاری و خردهفروشی، یک هتل و یک مرکز نگهداری کودک خواهند بود. این پروژه همچنین محل برگزاری رویدادهای تاریخی «کارلو» (The Carlu) را حفظ میکند.
در طول سالها، کالج پارک به عنوان یکی از بناهای شاخص شهر تورنتو شناخته شده است.
«ما میخواهیم این ساختمان همچنان به عنوان یک نماد در شهری که به سرعت در حال رشد است باقی بماند»، دانیل فاما (Daniel Fama)، معاون توسعهی (GWLRA) میگوید. «ما به معماران آزادی کامل دادیم تا دیدگاهی جسورانه ارائه دهند. ما فقط قصد حفظ آن را نداریم — بلکه میخواهیم بر اساس آن بنا کنیم، بدون آنکه از چشمانداز واقعیاش بترسیم.»
به گفتهی فاما، طرح کالج پارک در دههی ۱۹۲۰ با عنوان «شهری در دل یک بلوک» توسط شرکت معماری مونترالی (Ross & Macdonald) و معمار تورنتویی (Henry Sproatt) طراحی شده بود و اگر کامل میشد، بلندترین ساختمان کانادا به حساب میآمد.
«اکنون ما فرصت داریم در آستانهی صدمین سال ساخت آن در سال ۲۰۳۰، همان جاهطلبی را در قالبی مدرنتر زنده کنیم.»
حفاظت از میراث تاریخی
اسکات ویر (Scott Weir)، مدیر شرکت (ERA Architects) که مسئول برنامهریزی میراث این محل است، میگوید تغییر در ساختمان اصلی چالشبرانگیز است، زیرا چندین لایهی حفاظتی میراثی برای آن وجود دارد.
کالج پارک طبق قانون میراث انتاریو (Ontario Heritage Act) بهعنوان بنایی تاریخی ثبت شده است و شامل توافقنامههای حفاظتی شهری است که از تخریب یا تغییر نامناسب نمای خارجی آن جلوگیری میکند. همچنین طبقهی هفتم تالار و فضای رویداد «کارلو» که توسط معمار فرانسوی ژاک کارلو (Jacques Carlu) طراحی شده، در فهرست میراث ملی کانادا قرار دارد.
«ساخت سه برج جداگانه به ما اجازه میدهد که در اطراف عناصر تاریخی بنا کنیم و در عین حال تراکم مورد نیاز را نیز ایجاد کنیم»، ویر توضیح میدهد.
برنامهریزی مفهومی بازسازی سهبرجهی کالج پارک از سال ۲۰۲۲ آغاز شده، زمانی که شرکت معماری تورنتویی (Hariri Pontarini Architects) از سوی (GWLRA) مسئول اجرای آن شد.
ویر میگوید: «زمان زیادی طول کشید تا بفهمیم چه چیزی از نظر فنی ممکن است، اما در نهایت پروژهای جذاب از آب درآمد، چون (GWLRA) خواستار طرحی بود که هم درون و هم بیرون ساختمان انسجام داشته باشد.»
نمای بیرونی ساختمان تاریخی با استفاده از چند نوع گرانیت کانادایی و سنگ آهک (Tyndall limestone) ساخته شده و دارای تزئینات فلزی است، در حالی که فضای داخلی آن با مرمر مزین شده است.
ویر دربارهی برجهای جدید میافزاید: «ما هنوز دربارهی دقیقترین ترکیب مصالح تصمیم نگرفتهایم، اما در حال بررسی این هستیم که چگونه میتوانیم همان عناصر تاریخی را بهصورت مدرن بازآفرینی کنیم، بدون آنکه پیوندشان با ساختمان موجود از بین برود.»

محلهای نو در دل آسمان
شرکت (GWL Realty Advisors Inc.) بهطور رسمی درخواست خود را برای ساخت سه برج کالج پارک به شهرداری تورنتو ارائه کرده است. این طرح هنوز تأیید نهایی نشده و زمانبندی ساخت آن نیز مشخص نیست.
دیوید پونتارینی (David Pontarini)، بنیانگذار شرکت (Hariri Pontarini Architects) و معمار اصلی پروژه میگوید:
«هدف این پروژه استفاده حداکثری از فضایی است که در یکی از گرههای اصلی حملونقل شهری قرار دارد و منطقی است که چنین ارتفاعی در این مکان داشته باشیم. ما قصد داریم به DNA معماری ساختمان احترام بگذاریم و آن را در قالب برجهای مدرن که به خط آسمان رو به رشد تورنتو میپیوندند، بازآفرینی کنیم.»
کالج پارک هماکنون در میان چند برج مرتفع دیگر قرار گرفته است. برج مسکونی و تجاری «آئورا» (Aura) در جنوب همین بلوک در خیابان «یانگ» (Yonge Street) دارای ۷۸ طبقه است. در همین حال، برج «کانکورد اسکای» (Concord Sky) که توسط شرکت (Concord Adex Inc.) در تقاطع خیابانهای یانگ و جرارد (Gerrard) در حال ساخت است، با ارتفاع نهایی ۳۰۰ متر تکمیل خواهد شد.
ساختمان تاریخی کالج پارک حفظ میشود و نمای میراثی آن تا پایگاه سکوی جدیدی امتداد خواهد یافت که از طراحیهای دههی ۱۹۲۰ الهام گرفته و دو برج میانی و جنوبی بر روی آن قرار خواهند گرفت. برای اجرای این پروژه، یک ساختمان مسکونی متعلق به سال ۱۹۷۸ تخریب میشود، اما ساکنان فعلی آن فرصت خواهند داشت پس از تکمیل، به واحدهای اجارهای جدید در برجهای تازهساخت بازگردند.
برج میانی با ارتفاع ۳۳۳ متر، یکی از بلندترین آسمانخراشهای تورنتو خواهد بود — شهری که تنها شهر کانادا با ساختمانهایی فراتر از ۳۰۰ متر ارتفاع است.
برج «اسکای تاور» (Sky Tower) در پروژهی «پیناکل وان یانگ» (Pinnacle One Yonge) که توسط شرکت (Pinnacle International) در کنار آبنمای تورنتو در حال ساخت است، با ارتفاع ۳۵۱ متر و ۱۰۶ طبقه، در حال حاضر رکورددار خواهد بود. این برج نیز توسط شرکت (Hariri Pontarini Architects) طراحی شده است.
جراحی معماری در قلب تاریخ
برج شمالی کالج پارک با ۷۵ طبقه از درون ساختمان تاریخی سال ۱۹۳۰ و در شمال تالار کارلو (The Carlu) سربرمیآورد.
پونتارینی میگوید: «این کار شبیه به یک عمل جراحی خواهد بود. ما باید درون ساختمان موجود برشی ایجاد کنیم تا بتوانیم فونداسیونی جدید از پایه بسازیم.»
ساختمان میراثی در حال حاضر میزبان چندین خردهفروشی از جمله فروشگاههای (Winners) و (The Brick) است. ممکن است همهی آنها در طول ساختوساز باز نمانند، اما جزئیات دقیق هنوز در حال بررسی است.
تیم طراحی قصد دارد با حداکثر کردن پیوستگی فضا، خیابان کالج (College Street) را با خط تراموا، خیابان یانگ را با خط مترو، و فضای عمومی پشت مجموعه را به هم متصل کند. پونتارینی میگوید این شامل احیای گذرگاه میراثی اصلی درون ساختمان است که در بازسازیهای بعدی مسدود شده بود، و همچنین ایجاد فضاهای خردهفروشی انعطافپذیرتر برای تسهیل حرکت پیادهها.
پارک روباز پشت این مجموعه نیز توسط استودیوی (PUBLIC WORK) که پروژههای شناختهشدهای چون «بنتوی» (The Bentway) در زیر بزرگراه گاردینر (Gardiner Expressway) تورنتو را طراحی کرده، بازطراحی میشود.
پونتارینی میگوید: «کالج پارک هرگز به پتانسیل واقعی خود نرسیده است. این پروژه فرصتی است تا در آغاز قرن دوم عمرش، آن را به شکوه شایستهاش بازگردانیم.»






























