هشدار به سازندگان: بدون همکاری محلی، محلهها از نفس میافتند
فروشگاههای خیابانهای اصلی تورنتو با برخی از بزرگترین چالشهای خود روبهرو هستند؛ زیرا خطوط جدید حملونقل عمومی و برجهای مسکونی در حال ساخت، باعث اختلالهایی بهظاهر بیپایان شدهاند که فعالیتهای تجاری را تضعیف میکند.
اما ۸۶ منطقه بهبود کسبوکار (Business Improvement Areas – BIAs) در منطقه کلانشهری تورنتو (Greater Toronto Area) — که بهعنوان نواحیای تعریف میشوند که در آنها کسبوکارهای محلی و مالکان املاک هزینه بهبودها را تأمین و مدیریت میکنند — میتوانند با همکاری با توسعهدهندگان، به کاهش اثرات منفی ساختوساز کمک کنند و پروژههایی را شکل دهند که بیشترین تناسب را با جوامع محلی داشته باشد؛ این موضوع را جان کیرو (John Kiru)، مدیرعامل انجمن مناطق بهبود کسبوکار (Toronto Association of Business Improvement Areas – TABIA) بیان کرد.
کیرو که اخیراً در یک سمینار در نمایشگاه ساختمانها (Buildings Show) در تورنتو سخنرانی میکرد، گفت توسعهدهندگان نباید از BIAs هراس داشته باشند. به گفته او، این نهادها میتوانند از جمله با راهنمایی توسعهدهندگان در مسیر اغلب پیچیده فرآیندهای اخذ مجوزهای توسعه، نقش مؤثری ایفا کنند.
او افزود: «در عین حال، انتظار همکاری وجود دارد تا اطمینان حاصل شود ترکیب خردهفروشیها همچنان حامی و تقویتکننده محله باقی بماند.»
به گفته کیرو، یکی از نمونههای توسعهای که اغلب در تضاد با نیازهای کسبوکارهای کوچک خیابانهای اصلی قرار میگیرد، زمانی است که یک برج بلندمرتبه، متراژ بسیار زیادی از فضای قابل اجاره را در طبقه همکف اختصاص میدهد.
چالش دیگر برای مغازههای کوچک میتواند پروژههای جدید حملونقل عمومی باشد. خط قطار سبک شهری اگلتون کراستاون (Eglinton Crosstown LRT) نمونهای روشن از این موضوع است.
کیرو گفت: «من ۱۲ منطقه BIA دارم که درگیر این پروژه ۱۵ ساله حملونقل شدهاند.»
او در ادامه خطاب به حاضران در سمینار گفت که همهگیری کووید-۱۹ آغازگر تغییری اساسی در خردهفروشی به سمت فروش آنلاین بود؛ تغییری که به فروشگاههای کوچک محلهای نیز آسیب زد و همین موضوع او را به تأسیس برنامه «خیابان اصلی دیجیتال» (Digital Main Street – DMS) سوق داد.
DMS یک برنامه شناختهشده در سطح ملی است که به بیش از ۱۲۰ هزار کسبوکار کوچک کمک کرده تا به اقتصاد دیجیتال گذار کنند و ابزارها، آموزشها و منابع مالی لازم را برای توسعه یا بهبود وبسایتها، تجارت الکترونیک و دیگر فعالیتهای بازاریابی آنلاین در اختیار فروشگاهها قرار میدهد.
کیرو توضیح داد که نخستین منطقه BIA شهر در سال ۱۹۷۰ در محله بلور وست ویلیج (Bloor West Village) و از طریق اصلاحات قانون شهرداریهای انتاریو (Ontario’s Municipal Act) تأسیس شد؛ اصلاحاتی که سازوکاری را برای تأمین مالی جمعی بهبودها و بازاریابی خیابان توسط کسبوکارهای محلی ایجاد کرد.
این اقدام در زمانی صورت گرفت که مراکز خرید منطقهای جدید و آغاز ساخت متروی بلور (Bloor subway) باعث کاهش رونق فروشگاههای محلی در امتداد خیابان بلور شده بود.
کیرو گفت پیشبینی میشود تعداد BIAs در منطقه کلانشهری تورنتو تا سال ۲۰۳۵ به ۱۳۰ مورد افزایش یابد.
در ادامه این سمینار، کریس ون د واتر (Chris van de Water)، معاون توسعه شرکت فیتزروویا (Fitzrovia)، گفت این توسعهدهنده بهخوبی از اهمیت همکاری با جامعه محلی، BIA و شهر در طراحی پروژههای اجارهای هدفمند خود آگاه است.
او افزود که طی حدود ۱۸ ماه گذشته، بخشهای طراحی شهری و برنامهریزی شهر تورنتو رویکردی بازتر نسبت به همکاری با فیتزروویا در پروژهها داشتهاند؛ همکاریهایی که از طراحی فضاهای باز اطراف ساختمان گرفته تا ظاهر و نوع امکانات داخل ساختمان را شامل میشود.
به گفته او، یکی از عوامل مهم در انتخاب واحدهای خردهفروشی داخل ساختمان این است که این فضاها «باعث کنار زدن یا حذف کسی که در همان حوزه در خیابان فعالیت میکند نشوند».
یکی از نگرانیهای اصلی بخش طراحی شهری شهرداری، یکپارچهسازی برج با محله اطراف است «بهگونهای که احساس یک ساختمان محصور و جدا از عموم، که به روی مردم بسته است، ایجاد نشود».
ون د واتر گفت: «سادهترین راه برای رسیدن به این هدف، ایجاد یک کافه در طبقه همکف ساختمان است که به روی عموم باز باشد.»
او اضافه کرد که سالنهای ورزشی باکیفیت و فضاهای کار اشتراکی (Co-working spaces) از جمله امکاناتی هستند که میتوانند فضاهای اجتماعی مناسبی برای ساکنان ساختمان فراهم کنند.
او تأکید کرد: «ما این واقعیت را میپذیریم که نمیتوان انتظار داشت افراد بهصورت طبیعی و صرفاً در آسانسور ساختمان با همسایگان خود آشنا شوند؛ باید برای آنها فرصت ایجاد کرد.»
ون د واتر در پایان خطاب به حاضران گفت: «در نهایت، این رویکرد به محصول نهایی بهتر و باکیفیتتری منجر میشود.»
