مالیات بر زمین ، اقدام واقعی در زمینه کاهش بحران مسکن

کانادا با بحران در حوزه مسکن مواجه است، به طوری که میانگین قیمت‌های خانه در مناطق شهری کانادا به ۷۸۸،۰۰۰ دلار و در تورنتو به ۱.۱۷ میلیون دلار رسیده است. این امر باعث شده که رؤیای مالکیت خانه برای اکثر افراد دست نیافتنی شود، در حالی که بسیاری از مستاجران در پرداخت هزینه‌های مسکن خود با مشکل مواجه هستند. با کمبود ۳.۵ میلیون واحد مسکونی که برای بازگرداندن قابلیت دسترسی به مسکن لازم است، بر همین اساس نیاز به یک راه‌حل بسیار فوری احساس می‌شود. خانه‌های تک خانواری که در حومه و مناطق بیرونی شهر گسترش می‌یابند، راه‌حلی پایدار و مقرون به صرفه نیستند زیرا رفت و آمد با خودرو به شهر هزینه‌های مالی و محیط‌زیستی قابل توجهی دارد. کانادا نیاز به مسکن بیشتری در مکان‌هایی دارد که مردم نیاز به کار و زندگی دارند، و اجرای مالیات بر ارزش زمین چنین توسعه‌ای را تشویق خواهد کرد.

تنها راه‌حل: ساختن مسکن بیشتر
افزایش عرضه خانه‌ها تنها راه کاهش پایدار هزینه‌های مسکن برای خریداران و مستاجران است. همچنین برنامه‌های یارانه‌ای فقط تقاضا را افزایش می‌دهند و در بلندمدت هزینه بیشتری را به مالکان خانه تحمیل می‌کنند. برای مثال، کانادا اخیراً اعلام کرده که خریداران خانه اولی که نمی‌توانند ۲۰ درصد پیش‌پرداخت معمول را بپردازند، قادر خواهند بود تا وام‌های ۳۰ ساله دریافت کنند. این تغییر قدرت خرید آن‌ها را بیش از ۵۰،۰۰۰ دلار افزایش می‌دهد. با این حال، به دلیل اینکه وام به مدت پنج سال اضافی کشیده می‌شود، مالکان خانه در بلندمدت بهره بیشتری پرداخت خواهند کرد. خریداران با بودجه محدود که با ثروتمندان برای خرید خانه رقابت می‌کنند، این بدهی را به عهده خواهند گرفت زیرا گزینه‌ی دیگری ندارند.

برای حل بحران مسکن، ما باید واحدهای مسکونی بیشتری در جایی که بیشترین نیاز وجود دارد بسازیم. منطقی نیست که یک قطعه زمین نزدیک به شبکه حمل و نقل، فرصت‌های شغلی یا آموزشی تنها توسط یک خانواده اشغال شود در حالی که می‌تواند با افزودن واحدهای بیشتر توسط چند خانواده استفاده شود. با این حال، مشوق‌های فعلی مالکان زمین‌های مسکونی را از تراکم مسکن در زمین‌هایشان منصرف می‌کند. مالیات املاک بر اساس ارزش بازار زمین و هر سازه‌ای بر روی آن استوار است، که نگهداری یک قطعه زمین خالی یا کمتر توسعه‌یافته را ارزان‌تر از یک خانه دو خانواری، کاندو یا ساختمان آپارتمانی می‌سازد. این ساختار مالیاتی باعث انحراف در مشوق‌ها می‌شود که نگهداری زمین کمتر توسعه‌یافته را برای مالکان زمین سودآور می‌سازد.

اصلاح مشوق‌ها با مالیات بر ارزش زمین
تقریباً تمامی سیاستمداران و مدافعان مسکن به نیاز به اصلاحات گسترده در مقررات و زونینگ اشاره می‌کنند، مانند حفاظت‌های قوی‌تر برای مستاجران و حذف زونینگ تک خانواری. در حالی که این اصلاحات ضروری هستند، اگر چنین برنامه‌هایی با مالیات بر ارزش زمین همراه نشوند، به مشوق‌هایی که نگهداری خانه‌ها بر روی زمین‌های کمتر استفاده شده را سودآورتر از توسعه آن‌ها می‌سازد، پرداخته نمی‌شود.

در شهرهایی مانند تورنتو، تراکم جمعیت در محله‌های قدیمی نزدیک به مرکز شهر در حال کاهش است، با اینکه این زمین‌ها نزدیک‌ترین فاصله به مشاغل و امکانات را دارند. بخش بزرگی از این زمین‌ها هم‌اکنون برای تراکم بیشتر زون شده‌اند.

یک مالیات متوسط بر ارزش زمین، سودآوری خرید و نگهداری خانه‌ها یا نگهداری زمین‌های با ارزش از بازار را برای سرمایه‌گذاران کاهش می‌دهد. این نوع مالیات بر ارزش زمین همچنین به مالکان زمین یا مالکان خانه انگیزه مالی می‌دهد تا واحدهای مسکونی بیشتری بر روی زمین‌های با ارزش و کمتر استفاده‌شده خود بسازند یا ملک خود را به کسی که این کار را انجام خواهد داد بفروشند.

ممکن است به نظر برسد که تشویق مالی مالکان خانه بر روی زمین‌های کمتر استفاده‌شده به ترک خانه‌هایشان بی‌رحمانه باشد، اما واقعیت این است که یکی از عوامل اصلی بحران مسکن، تخصیص نادرست زمین است. ما باید این تخصیص نادرست را اصلاح کنیم تا اطمینان حاصل کنیم که هر کانادایی گزینه‌های مسکن بهتر و مقرون به صرفه‌تری در جوامع خود دارد.