دولتها میتوانند هزینه خانههای جدید در منطقه تورنتوی بزرگ (GTA) را با انجام این سه کار کاهش دهند.
دیو ویلکس (Dave Wilkes) رئیس و مدیر عامل انجمن صنعت ساختمان و توسعه زمین (BILD Building Industry and Land Development Association) است که صدای صنعت خانهسازی، توسعه زمین و نوسازی حرفهای در GTA است.
همزمان با تلاش منطقه تورنتوی بزرگ (GTA) برای مواجهه با مسائل مربوط به مقرون به صرفه بودن و عرضه مسکن، درک عوامل مؤثر بر هزینههای مسکن و نقاطی که راهحلهای قابل اجرا میتوانند تأثیر واقعی داشته باشند، بسیار مهم است. در هنگام ساخت خانههای جدید، هزینههای کار و مواد بر اساس بازار تعیین میشوند و فرصتهای محدودی برای کاهش هزینهها باقی میماند. با این حال، دولتها میتوانند در سه زمینه کلیدی تأثیر بگذارند.
اینجا کاری است که آنها میتوانند انجام دهند:
اولاً، هزینه و عرضه زمین عوامل اصلی هزینه هستند و بسته به نوع و محل مسکن، تا یک چهارم هزینه یک خانه جدید را تشکیل میدهند. عدم تمایل به گسترش مرزهای شهری، عرضه زمینهای جدید (که معمولاً هزینه کمتری دارند) برای توسعه را محدود میکند و عرضه محدود زمین در داخل مرزهای شهری، هزینهها را بالا نگه میدارد. برای رفع این مشکل، دولتها میتوانند تراکم را افزایش دهند و اجازه دهند واحدهای چند واحدی بیشتری در هر ساختمان ساخته شوند تا هزینه زمین بین واحدهای بیشتری توزیع شود و/یا زمینهای بیشتری را در حاشیه شهرها اضافه کنند. و بر اساس نظرسنجی اخیر Ipsos (به نمایندگی از BILD)، احساسات عمومی از این اقدامات حمایت میکند. (با ۷۲ درصد افراد موافق با گسترش مرزهای شهری و ۶۹ درصد حمایتکننده از توسعه با تراکم بالاتر در محلههای موجود)
ثانیاً، هزینهها، مالیاتها و عوارض دولتی بهطور قابل توجهی به بالا بردن هزینههای مسکن کمک میکنند و حدود ۲۵ درصد از هزینه یک خانه جدید در GTA را تشکیل میدهند. هزینههای شهری، بهویژه عوارض توسعه (DCs)، طی دو دهه گذشته بین ۲۵۰ درصد تا ۹۰۰ درصد افزایش یافتهاند – بسیار بیشتر از افزایش مالیاتهای ملکی. در سطح فدرال، سطوح بازپرداخت HST هنوز پس از بیش از ۳۰ سال از معرفی GST به خانههای جدید، شاخصبندی نشدهاند – با وجود تعهداتی که هنگام معرفی این مالیات داده شده بود.
پرداختن به این هزینهها و عوارض میتواند هزینههای مسکن را کاهش دهد و کاملاً در اختیار دولتهاست.
ثالثاً، فرآیندهای طولانی تأیید، بار هزینه را تشدید میکنند و بهویژه در زمان تورم بالاتر، هزینههای غیرضروری را اضافه میکنند. بر اساس مطالعه منظم بنچمارک شهری BILD، شهرداریهای GTA بهطور متوسط ۲۰ ماه تا ۲۴ ماه برای انواع مختلف تأیید درخواستهای توسعه وقت میگیرند، با اینکه برخی شهرداریهای بزرگتر زمان بیشتری را میبرند – که بهطور چشمگیری از الزامات قانون برنامهریزی بیشتر است. ما همچنین میدانیم که هر ماه تأخیر، ۲.۶۰ دلار به ۳.۳۰ دلار در هر فوت مربع در هر ماه اضافه میکند و به سرعت دهها هزار دلار هزینه غیرضروری را به مسکن اضافه میکند. بر این اساس یک آپارتمان ۹۰۰ فوت مربعی در طول ۱۵ ماه تا ۲۰ ماه تأخیر، میتوان دید که چگونه ضربالمثل “زمان برابر با پول است” در هزینههای اضافی قابل توجهی منعکس میشود.
بهینهسازی فرآیندهای تأیید، همچنان حیاتی و گریزان است.
این اهرمهای هزینهای همه در حوزه اختیارات دولتها قرار دارند. همکاری با صنعت ما، تلاش هماهنگ و همکارانهای از تمام سطوح دولتی برای کاهش چالشهای مقرون به صرفه بودن مسکن در منطقه نیاز است.
