خریداران خانه اولی از خرید آپارتمان‌های کوچک امروزی فاصله می‌گیرند: «آیا این واحدها دیگر هیچ جذابیتی ندارند؟»

الک دژنه (Alec Dagenais)، ۲۱ ساله، چند سال با خرید اولین خانه‌اش فاصله دارد، اما از همین حالا می‌داند که نمی‌خواهد آپارتمان بخرد.

او می‌گوید که زندگی در آپارتمان جذابیت‌هایی دارد: مسئولیت کمتر و به‌عنوان کسی که تنها زندگی می‌کند، به فضای زیادی نیاز ندارد.

اما او معتقد است که هزینه‌های ماهیانه‌ی آپارتمان‌ها، قیمت نهایی آن‌ها را بیشتر از چیزی که به نظر می‌رسد، بالا می‌برد. او که در گاتینو (Gatineau)، بازاری هنوز مقرون‌به‌صرفه، زندگی می‌کند، می‌گوید که آپارتمان‌ها «بیشتر مواقع ارزان‌تر نیستند» و به عنوان یک کارمند مدیریت ثروت، اضافه می‌کند: «به نظرم خرید چیزی که ارزش کمتری دارد، منطقی نیست، چون به طور تاریخی، آپارتمان‌ها به نسبت خانه‌های تک‌واحدی ارزش کمتری پیدا می‌کنند.»

شواهدی نشان می‌دهد که خریداران خانه اولی علاقه خود را به زندگی در آپارتمان از دست داده‌اند. یک نظرسنجی اخیر از مستاجران کانادایی درباره برنامه‌های مالکیت خانه، که توسط پورتال جستجوی املاک Point2 انجام شد، نشان داد که با وجود اشاره به قیمت بالای خانه‌های مستقل و پیش‌پرداخت به عنوان چالش‌های اصلی، ۷۷ درصد از پاسخ‌دهندگان علاقه‌مند به خرید خانه تک واحدی بودند. فقط ۱۲ درصد از آن‌ها تمایل به خرید آپارتمان داشتند و این عدد برای پاسخ‌دهندگان ۱۸ تا ۲۴ سال به ۸ درصد و برای افراد بالای ۶۵ سال به ۹ درصد کاهش یافت.

با این حال، برای بسیاری از خریداران خانه اولی، آپارتمان تنها گزینه‌ی قابل‌دسترس است، به‌ویژه در بازارهای مسکن پرهزینه کانادا. بر اساس آمار کانادا، بیش از یک سوم خریداران خانه برای اولین بار در بریتیش کلمبیا و کمی کمتر از یک ششم در انتاریو در سال ۲۰۱۹ آپارتمان خریدند.

ران باتلر (Ron Butler)، کارگزار وام مسکن در تورنتو با شرکت Butler Mortgage Inc.، می‌گوید که در میان خریداران خانه اولی که با آن‌ها کار می‌کند، «سطح بالایی از ناامیدی و خشم» نسبت به بازار آپارتمان‌های این شهر وجود دارد. او معتقد است که دلیل این موضوع به متراژ کم واحدهای موجود برمی‌گردد.

طبق داده‌های اکتبر ۲۰۲۲ از شرکت Municipal Property Assessment Corp، آپارتمان‌های انتاریو به طور متوسط ۳۵ درصد کوچکتر از ۲۵ سال پیش هستند، در حالی که خانه‌های مستقل ۲۵ درصد بزرگتر شده‌اند. متراژ متوسط آپارتمان‌ها در اواسط دهه ۱۹۹۰ به اوج خود رسید و حدود ۱۱۰۰ فوت مربع بود؛ اما در سال ۲۰۲۲ این مقدار به حدود ۷۰۰ فوت مربع کاهش یافت که معادل یک آپارتمان یک خوابه بزرگ است.

انتاریو تنها استانی نیست که در آن آپارتمان‌های جدید کوچکتر شده‌اند. داده‌های آمار کانادا از سال ۲۰۱۹ نشان می‌دهد که متراژ آپارتمان‌های بریتیش کلمبیا که در سال‌های ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷ ساخته شده‌اند، بیش از ۱۵ درصد کوچکتر از آپارتمان‌هایی است که در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ ساخته شده بودند.

رز کال‌ولو (Rose Calvelo)، مشاور املاک با شرکت eXp Realty در کلگری، می‌گوید که بسیاری از خریداران خانه اولی که با آن‌ها کار می‌کند، مشتاق به مالکیت زمین هستند. آن‌ها همچنین اغلب نگران هزینه‌های ماهانه آپارتمان و خطر مواجهه با هزینه‌های اضافی برای تعمیرات غیرمنتظره یا کمبود بودجه ذخیره آپارتمان هستند.

خانم کال‌ولو می‌گوید که واحدهای کوچک به بازار کلگری وارد می‌شوند که ناشی از افزایش شدید هزینه‌های توسعه است. او می‌گوید: «توسعه‌دهندگان، آپارتمان‌هایی کوچک ساخته و هزینه‌های زیادی برای هر فوت مربع آن دریافت می‌کنند، و کیفیت آن‌ها نیز به همان اندازه نیست.»

آپارتمان‌های کوچک به‌ویژه در شهرهای بزرگی مانند تورنتو و ونکوور دیده می‌شوند، که دیگر زمین‌های باز زیادی ندارند و مجبور به ساخت و ساز عمودی هستند. مایک موفات (Mike Moffatt)، مدیر بنیان‌گذار مرکز PLACE در مؤسسه Smart Prosperity می‌گوید که این موضوع در میسیساگا نیز به یک مسئله رو به رشد تبدیل شده است.

او اشاره می‌کند که قوانین منطقی‌ای که ایجاب می‌کند هر اتاق خواب در یک واحد آپارتمان یک پنجره داشته باشد، هزینه‌های توسعه‌دهندگان برای ساخت واحدهای چند اتاقه را افزایش می‌دهد، همانطور که هزینه‌های بالاتر زمین، قوانین زونینگ و هزینه‌های بالای توسعه نیز چنین تأثیری دارند.

به همین دلیل، طبق داده‌های سرشماری، تورنتو در سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۱ تنها ۰.۶ درصد به تعداد واحدهای مسکونی با سه یا بیشتر اتاق خواب خود اضافه کرده است. با این حال، تعداد واحدهای بدون اتاق خواب در این دوره ۲۸ درصد افزایش یافته است.

آقای باتلر می‌گوید که رونق بازار اجاره‌ی نزدیک به یک دهه، که سرمایه‌گذاران را تشویق به خرید آپارتمان‌های پیش‌فروش برای اجاره بعدی کرد، نیز در انگیزه‌بخشی به سازندگان برای ساخت فضاهای کوچکتر نقش داشته است. بر اساس آمار کانادا، ۵۷ درصد از آپارتمان‌های ساخته شده پس از سال ۲۰۱۶ در انتاریو، توسط سرمایه‌گذاران مالک شده‌اند، به‌همراه ۵۹ درصد در نوا اسکوشیا و ۴۹ درصد در بریتیش کلمبیا.

این واحدها که اکنون به دلیل نرخ‌های بهره بالاتر برای سرمایه‌گذاران اجاره‌دادنی به‌صرفه نیستند، به بازار سرازیر شده‌اند. اما خریداران خانه اولی تحت‌تأثیر قرار نگرفته‌اند.

آقای باتلر می‌گوید: «وقتی تصمیم بزرگی در زندگی خود می‌گیرید، هزینه‌های زیادی به آن وابسته است. شروع به فکر کردن می‌کنید که آینده‌ی من در این مکان چگونه خواهد بود؟» برای مستاجران جوان، یک سال زندگی در کمتر از ۵۰۰ فوت مربع ممکن است به عنوان یک تسلیم جزئی برای زندگی در مرکز شهر به نظر برسد. اما برای خریداران خانه اولی، این می‌تواند به معنای چندین سال زندگی در فضایی باشد که دوستش ندارند و مطمئن نیستند که ارزش آن همانند گذشته افزایش خواهد یافت.

همچنین او اشاره می‌کند که بسیاری از خریداران خانه اولی، زوج‌ها هستند. «آیا هیچ زوجی می‌خواهد در یک آپارتمان ۴۸۰ فوت مربعی زندگی کند، یا به داشتن خانواده‌ای در آینده فکر کند؟ آیا هیچ جذابیتی برای آن‌ها دارد؟»

برخی خریداران مصمم به دنبال فضا بیشتر به مناطق دورتر می‌روند. اما دیگران به سادگی از خرید آپارتمان صرف نظر می‌کنند. آقای باتلر می‌گوید: «احتمالاً به همین دلیل است که در پایین‌ترین سطح فروش در ۲۷ سال اخیر هستیم.»

شان میلر (Sean Miller)، مشاور املاک با Property.ca در تورنتو، می‌گوید که خریداران خانه اولی که با او کار می‌کنند، بسیار محتاط‌تر شده‌اند.

او می‌گوید: «پیش‌تر هر چیزی فروخته می‌شد – واحدی که رو به دیوار آجری بود، یا رو به محل دفن زباله، یا رو به ریل قطار، با یک نقشه ضعیف که جایی برای گذاشتن کاناپه نداشت، و آن هم به سرعت فروخته می‌شد. اما اکنون این واحدها واقعاً فروش نمی‌روند.»